14 جولای٬قتل عام کرکوک توسط افراطیون کرد/بفرمایید گوشت ترکمن!

به گزارش خبرگزاری میکروفون نیوز، (محا) 14 جولای سالگرد قتل عام ترکمن های بی گناه کرکوک در سال ۱۹۵۹ است، روزی که ترکمن ها را به اسبها بسته و به شیوه قرون وسطایی آنها را تکه تکه کردند.

در این روز ترکمن های بی گناه شهر کرکوک عراق در سکوت کامل مجامع جهانی به طرز وحشتناکی قتل عام شدند. هنوز هم که هنوز است این فاجعه نه تنها در جهان بلکه حتی در منطقه نیز به ندرت شناخته شده است.

دقت در شناخت این قتل عام می تواند راهگشای درک برخی اتفاقاتی باشد که هم اکنون در خاورمیانه در جریان است. شاید این گزارش بتواند چندین فاجعه از این نوع را برای خواننده تداعی کند که در تمام آنها هویت مهاجمان و زیاده طلبان یکی است و در تمام آنها کم رنگ جلوه داده شدن جنایت وجانیان و نیز ”چشم امید به دیگران داشتن قربانیان” مشهود است.

نوشته زیر تلخیصی از متن بلندی است که دکتر شمس الدین کوزه جی در به تصویر کشیدن آن روزها نوشته که توسط خبرگزاری میکروفون نیوز برای آگاهی جامعه امروز از مصائبی که بر ترکمنها رفته است تقدیم خوانندگان می شود:

قتل عام ۱۴ جولای ۱۹۵۹، روزی که نقش بزرگی در مبارزات مردم ترکمن دارد، روزی است که به مانند نسل های قدیم، در نسل جدید نیز تاثیرش ادامه دارد و  مو بر بدن آنان نیز سیخ می کند.

خاطرات فراموش نشدنی آن روزها، حس دشمنی که نسبت به جامعه ترکمن ها پرورانده می شد و به رغم تغییر در سیستم و روش در سال ۱۹۱۸، سیاست کشتار و به نابودی کشاندن ترکها چیزی بود که ذره ای تغییر نکرد.

حملات برای حذف ترکها، در ۱۴ جولای ۱۹۵۹ با سقوط پادشاهی عراق حتی عمق بیشتری به خود گرفت. در نتیجه حوادث و جنگهای روانی بی شمار، زمینه برای قتل عام ۱۴ جولای فراهم شد. انسانها را به اسب هایی که در جهت مخالف حرکت می کردند بستند و ” تفریح تکه تکه کردن انسان ” که ریشه در یک سنت رومی وحشیانه دارد، را بر انسانهای ترکمن اعمال کردند. با رغم وجود سازمانهای گسترده در آن زمان، و در حالی که ترکیه از این حوادث اطلاع چندان دقیق و درستی نداشت، در رادیو ها پیامی با این مضمون پخش شد: در حوادث جاری سربازان انگلیس هیچ آسیبی ندیده اند!

قتل عامی که در تاریخ ۱۴ جولای شروع شد و سه روز ادامه داشت، در دو نامه به رییس جمهور وقت عبدالکریم قاسم به طور کامل گزارش شده است که خواندن آن برای مردم و روایت آن برای جهان بسیار مفید خواهد بود.

دو استاد اندیشمندمان که حوادث تلخ آن روزها را با جزئیات تجربه کرده اند در تاریخ ۱۹ جولای در نامه ای به عبدالکریم قاسم واقعیت حادثه را به صورت عریان به او گزارش داده اند. در این مطلب می خواهیم این سند را به دلیل ارزش تاریخی اش، برای تمام ملتهای ترک روی زمین، مقامات دولتی و نسل جوان به عنوان برگ عبرتی تقدیم کنیم.

 

یادداشتی بر قتل عام ۱۴ جولای به حکومت عراق

شادی مردم بزرگ عراق پس از انقلاب پر افتخار ۱۴ جولای روز به روز در حال بزرگتر شدن است. همزمان با افزایش احساسات آزادیخواهانه ترکمن ها، آنها دستیابی به حقوق غصب شده شان را آغاز کرده اند. اعتقاد به عدم بازگشت به روزهای تاریک گذشته در حال افزایش است. صدای ترکمنها، به عنوان سومین عنصر عراق شنیده شد و ترکمن ها در پاسداشت دست آوردهای انقلاب همیشه کوشا هستند. دلیل معروض شدنمان به قتل عام  و سلب حیات انسانهای بی گناهمان، در روز جشن جمهوریت، عدم پیوستنمان به بعضی گروهها و عدم مشارکت در دیدگاههای آنان بود. از آنجا که ما مانع اقدامات تجزیه طلبانه این گروهها شدیم و در مقابل این افراد به طور موزیانه دست به حذف ترکمن ها زدند که برای تک تک این اقدامات روانی آنها اطلاعات قاطع داریم.

آنچه که در دوران داوود الجنابی، فرمانده خائن سپاه ۲۰ ، در حوادث جاری در کرکوک می گذشت سندی واضح بر اقدامات تحریک کنندگان و تجزیه طلبان است. فشار و اقدامات وحشتناکی که در فضای حزن آلود کرکوک دیده می شود، حتی هیچ نمونه مشابه در دوران تاریک گذشته نداشته است.

این اقدامات تنها بر علیه ترکمن ها است. فرمانده مذکور بیش از هزاران ترکمن را بازداشت کرده و به دست شکنجه و آزار افسران آن سپاه سپرد. براساس گزارش فرمانده سپاه دوم این شکنجه ها با هدایت دادستان، قاضی و معاون مدیر امنیت انجام گرفت. حتی مسئولان به این نیز اکتفا نکرده و جهت ضبط سلاح و مهمات خانه های ترکمن ها را مورد تفتیش قرار دادند و تلاش کردند که ترکمن ها را به خیانت متهم کنند. با این وجود عدالت خداوند متعال از هر چیزی بالاتر است و نیات پاک همیشه در مقابل چشمان مردم به روشنی قابل تشخیص اند.

مسئولان که به غیر از چند قبضه تپانچه مجوزدار و چند تفنگ شکاری چیزی نیافته بودند، عصبانی شده و دست به تحریف واقعیت ها زدند. آنها از مقامات بالای بغداد دستگیری و تبعید این افراد از کرکوک را خواستار شدند. از طرف دیگر دهها غیر نظامی، نظامی، کارگر و کارمند (اکثرا معلم) ، به در خواست سازمانهای مردمی، کانون ها و اتحادیه هایی که تحت کنترل تحریک گران بودند، از کرکوک تبعید شدند. در حالی که این فشار و وحشت ادامه داشت، سلاح های مجوزداری که از مردم غصب شده بود به سازمانهای خرابکار سازمانهایی که به عنوان مدافعان خلق شناخته میشدند ، داده شد. گرفتن خراج از ترکمن های ثروتمند ادامه یافت. تمام این اقدامات انجام گرفته برای حذف عنصر ترکمن از عراق آغاز یک نسل کشی است.

توجه و اهمیت لازمه برای این نامه را خواستاریم

شاکر صابر ضابط

تحسین رفعت

 

جزئیات قتل عام کرکوک

به مناسبت سالگرد پایان بخشیدن به سیستم پادشاهی و اعلام جمهوریت در ۱۴ جولای ۱۹۵۸ در عراق، ترکمنهای کرکوک تزئینات گوناگون و فرشهای رنگارنگ آویخته بودند. ترکمن ها در تمام نقاط شهر مراسم رژه آماده کرده بودند. در هر کوچه و برزن کرکوک پرچم های عراق را آویزان کرده بودند.جشنها و نمایش هایی  که در گرامیداشت ۱۴جولای آغاز گشته بود کم کم به آخرش نزدیک میشد، نزدیکی های ساعت ۷ عصر که مردم در حال عبور از مقابل کازینوی ۱۴ جولای بودند اولین صدای گلوله شنیده شد. عثمان که کازینو اش را به نیت جشن به زیبایی تزیین کرده بود اولین قربانی شد. تنها گناهش هم عشق به وطن و ترکمن بودنش بود. در دروز ۱۴ جولای، ساعت هفت و نیم عصر عده ای از ملی گرایان افراطی کرد به صفوف راهپیمایی مردمی داخل شده و با استفاده از چوب و سنگ هایی که از قبل تدارک دیده بودند به مردم  ترکمن حمله کردند. مردم وحشت زده به خانه ها پناه بردند. مهاجمانی که تحمل خوشحالی ترکمنها را نداشتند، تمام پرچم های تزیین شده عراق به غیر از یکی و هر آنچه از تزیینات بود را کنده، ویران کرده و به آتش کشیدند. به سینماهای ”۱۴ جولای” ، ” چایخانه های بایات” و ”سینمای عالم” که متعلق به ترکمن ها بود، حمله کردند، صاحبانشان را کشتند، جنازه هایشان را در خیابان ها کشیدند و در آخر از درختان آویزان کردند.

ساعت ۹ شب با اعلام حکومت نظامی در شهر از طرف فرماندهی سپاه دوم کوچه ها از جمعیت خالی شدند ولی گماشتگان جبهه های ملی و سازمانهای موسوم به مدافع خلق در خیابان ها جمع شدند. گماشتگان مدافعان خلق،به پاسگاه پلیس امام قاسم حمله کرده و سلاحها را به به غارت بردند. یک گروه افسر ذخیره از یک آسایشگاه نظامی، گروههای غیرنظامی مدافعان خلق به سلاح تجهیز کردند. ازطرف دیگر در ساعات دیر وقت شب یک ماشین که با سرعت زیادی در حرکت بود مقابل خانه شهید آتا خیرالله متوقف شد.جانی ها از ماشین پیاده شده و بلافاصله که در باز شد آتا خیرالله را به نام دیدار با فرماندهشان سوار ماشین کردند و از همانجا نیز شروع به کتک زدن او کردند طوری که وقتی پیش سردسته شان رسیدند غرق در خون بود. اما آنها به این نیز بسنده نکردند، از پشت با چاقو زده سپس سرش را به در کوبیده و پس از آن سرش را لای در ماشین نگه داشته و او را در خیابان ها گرداددند. حتی این جانیان فراتر از اینها نیز رفته و جنازه او را تا آخرین نفسهایش در خیابانهاکشیده و سپس بالای درختی بسته، شروع به دور زدن اطراف این درخت کرده و فریاد زدند: بفرمایید، گوشت ترکمن….. این افراد با بر هم زدن امنیت شهر، به مغازه ها و دکانهای ترکمنها حمله کرده و اموال آنها را به غارت بردند. اموال غیر قابل حمل را هم آتش زدند. غارت و آش زدن تا ساعت ۳ صبح ادامه داشت. فردای آن روز، وحشیها به خانه هایی که از قبل تعیین شده بو حمله کرده، ساکنان را بیرون کشیده وپس از کشتن جنازه های آنها را نیز در خیابانها کشیده و به درختان آویختند. این جنایت های خونخوارانه تا سه روز طول کشید و تا سه روز که نیرو های اعزامی از بغداد بر شهر حاکم شدند ادامه یافت. اینها همان کسانی بودند که در راهپیمایی دویست نفره که اکثرا متشکل از ترکمن ها در همان روز ۱۴ جولای مشارکت نکرده بودند چون آنها در اندیشه چیزی دیگر بودند، یک اندیشه خونین.

در روزهای دوم و سوم دسته های جانیان وابسته به واحد چهارم نظامی، دیگر سینماها و خانه های ترکمن ها را به توپ بستند. آنها از قبل تعیین کرده بودند که چه کسانی را بکشند. در همین راستا ابتدا به خانه های روشنفکران حمله کرده و آنها را وحشیانه به قتل رساندند و کوچه کوچه گرداندند.دنیا چنین جنایت هایی را کمتر به خود دیده بود: ترکها را زنده رنده دفن کردند.

در روزهای دوم و سوم کشته شدگان ترکمنها بیشتر هم شدند و تا ۳۲ نفر قتل عام شدند.مردم روستاهای اطراف که با شنیدن خبر برای کمک به همزبانانشان به شهر می آمدند در راه از طرف نظامیانی که حامیان ”قصابان انسان” بودند متوقف شدند. توزخورماتو محاصره شده تمامی راههای خروج بسته شده بود.

 

تلاشها برای تحت کنترل گرفتن وضعیت

در حین این حوادث شاکر صابر ضابط و تحسین رفعت، که در رده های بالای ارتش عراق بودند و هم زمان به الفبای عربی از فعالان در زمینه فرهنگ و فولکلور ترکمنها بودند، نامه ای با عنوان ” نامه ای برای تامین آسایش” دادند. در این نامه ضمن ذکر مصیبت هایی که بر ترکمن ها رفته بود، از رییس جمهور خواسته شده بود که هر چه سریعتر یک کمیته تحقیق بی طرف و منصف تشکیل شده، جانیان را شناسایی و محاکمه کرده، تمامی تبعیدی ها و اخراجی ها بازگردانده شده و سازمان های خودخوانده دفاع ملی و دیگر دسته جات در اسرع وقت منحل گردد.

عدم ارجاع استان کرکوک به مدیریت معارف کردستان. برخلاف ادعای تجزیه طلبان، کرکوک هرگز قسمتی از ”شمال عراق” نبوده است.قسمتی از متن قانون اساسی موقت که در آن کردها و عربها نیز به عنوان ساکنان مشترک این استان معرفی شده اند، گویا سبب ایجاد این شبهه در بعضی گروههای جدایی طلب کرد شده است که ترکمنها حقی بر سرزمین خودشان ندارند.

 

توجه: عکسهای موجود در رابطه با قتل عام ترکمنهای کرکوک به حدی وحشتناک است که مدیریت خبرگزاری میکروفون نیوز از انتشار آنها خودداری کرد.

 

 

رفتن به نوار ابزار