وطن منه اوغول دئسه نه غمیم!


تورکجه و فارسجا/ تورکی و فارسی

وطن منه اوغول دئسه نه غمیم!

آناما سؤیله یین دوُزگونو، خورداد آیی نین ایلک گونو، گون باتان چاغی،
کوچه باشیندا اوتوروب، یولومو گؤزله مه سین
انویمیزین بوتون چیراقلارینی یاندیریب ائوی ایشقلاندیرسین!
منیم کوره کن لیک آغ پئنجک-شالواریمی حاضیرلاسین
کیچیک ائویمیزین آستاناسینا، میخنگ-ین، لاله نین و زانباق -ین گول یارپاقلارینی سَپسین
گؤیلره باخسین
گؤیلره ده اولدوزلاری سایسین 
قییغاجی آیپاراسینا سلام وئرسین ! 
+
آتاما سؤیله یین دوزگونو، خورداد آیی نین ایلک گونو، گون باتان چاغی
منیم قوپوزومو سینه سینه قالدیریب چالسین 
نوه لرینه قوچ کوراوغلونون، قاچاق نبی نین داستانینی سؤیله سین 
بابک-دن، ستارخان –دان و پیشه وری -دن دانیشسین 
کتابلاریمی محله میزین کاسیب اوشاقلارینا پای وئرسین 
آناما توختاقلیق وئریب، گؤیلونو آلسین 
گؤیلره باخسین
گؤیلره ده اولدوزلاری سایسین 
قییغاجی آیپاراسینا سلام وئرسین !


+
سئوگیلیمه سؤیله یین دوزگونو، خورداد آیی نین ایلک گونو، گون باتان چاغی
ائولری نین پنجره سی نین شیشه سینه ساری میخنگ گولو آتمایاجام 
داها باشیمی دیزی اوسته قویمایاجام و گؤزل سیماسینی سئیر ائتمه یه جم 
بیله سینه پای آلدیغیم شمعدان گوللرینه سو وئرسین 
گؤیلره باخسین
گؤیلره ده اولدوزلاری سایسین 
قییغاجی آیپاراسینا سلام وئرسین !
++
آناما، آتاما و سئوگیلیمه سؤیله یین: 
آذربایجانیمیز چوخ کدرلی دیر 
آذربایجانیمیز اوزون ایللر دیر اسارتده دیر 
آذربایجانیمیز ظلم اودو ایچره یانماقدا دیر 
آذربایجان-ین جانی دهشتلی قـَززولر و ایشکنجه لر آلتیندا آجیمیش
آذربایجان قززولر و ایشکنجه لردن آجی –آجیناجاقلی هارایلار چکیر
آذربایجان اوجا سسله اؤزون یاردیمجی چاغیریر 
وطن منی چاغیریر
ناموس منی چاغیریر
بوز قوردلارین سسینی دینله ییرم
داغلار منه قوجاغین آچیبدیر
دنیزلر چوشقون دور
و قارا بولودلار گؤیلری چولغالاییبدیر 
ساوالانین زیروه سینده، بولودلارین باجاسیندان
قییغاجی آیپاراسی ایچینده بیر اولدوز آخمادا دیر…. 
آمما یقین ائدین !
من گله جگم، ملتیمین چیگنی اوزه رینده
های- هارایلی بیر کئچید دن 
من گله جگم، آلنیمدا، گؤزومده و کؤکسومده بیته ن قانا بویانمیش آلوولو اولدوزلار لا 
توحید آذریون-ون اورگینه قونموش بیر گولـله و قیزیل قانا بویانمیش کؤکسو ایله 
جلیل عابدی نین شقیقه سینه(ساققیزلیغینا) اوتورموش بیر گولـله و پاران-پاران اولموش بئینی ایله 
وحید داورپناه-ین داغلانمیش گؤزلری نین گیله سینه سیچرامیش سئچمه لر ایله 
بهزاد صبوحی نژاد-ین ائل گولونده بیر قیزیل گول کیمی اوزه ن و سودان آلینمیش گؤوده سییله 

کؤکسو قیزیل گولـله لرله بزه نمیش همت اسمزاده ایله

آل قان ایچره اوُیان حسین فتحی پور ایله

گولـله لره سینه گریب مظلوم آذربایجانی هارای چکن عسکر قاسمی ایله
و….
او گون آذربایجاندان، آنا وطندن سوروشون، منی اوغوللوغا قبول ائدیر می؟
وطن منه اوغول دئسه نه غمیم!

یازار: فرزاد صمدلی 
چئویری: استاد اکبر آزاد

وطن منه اوغول دئسه نه غمیم!

به مادرم بگوئید که درغروب دوشنبه، اولین روز خرداد ماه؛

– در سر کوچه، به انتظار من ننشیند،

– همه چراغهای خانه را روشن کند،

– کت و شلوار سفید دامادی مرا حاضر کند،

– بر در خانه کوچکمان، گلهای میخک و لاله و زنبق را پرپر کند،

– به آسمان نگاه کند،

– ستاره ها را بنگرد،

– هلال ماه را سلام دهد،

به پدرم بگوئید که درغروب دوشنبه، اولین روز خرداد ماه ؛

– قوپوز مرا بنوازد،

– داستان کوراوغلو و قاچاق نبی را برای نوه های خود تعریف کند،

– از بابک و ستارخان و پیشه وری سخن بگوید،

– کتابهایم را در میان بچه های فقیر محل توزیع کند،

– مادرم را دلداری دهد،

– به آسمان نگاه کند،

– ستاره ها را بنگرد،

– هلال ماه را سلام دهد،

به معشوقم بگوئید که درغروب دوشنبه، اولین روز خرداد ماه؛

– به سوی شیشه پنجره خانه اشان، گل میخکی پرتاب نخواهم کرد،

– دیگر سر بر زانوهایش نخواهم نهاد و صورت زیبایش را تماشا نخواهم کرد،

– به شمعدانی های که هدیه اش کرده ا م آب دهد،

– به آسمان نگاه کند،

– ستاره ها را بنگرد،

– هلال ماه را سلام دهد،

به مادرم، به پدرم و به معشوقم بگوئید که؛

– آزربایجان سخت غمگین است،

– آزربایجان دهها سال است که در اسارت است،

– آزربایجان در میان آتش ستم گداخته شده است،

– آزربایجان در زیر شکنجه های هولناک است،

– آزربایجان فریاد های جانگداز می کشد،

– آزربایجان با صدای بلند یاور می طلبد،

وطن مرا صدا میزند و ناموسم مرا می طلبد.

صدای بوزقوردها را می شنوم، کوهستان آغوش گشوده است، دریاها متلاطمند و

ابرهای طوفان آسمان را فرا گرفته اند،

ستاره ای اندرون هلال از فراز ساوالان در حال عبور است…

اما به یقین؛

– من خواهم آمد، بر روی شانه های ملت و در گذرگاهی از فریاد و غوغا،

– من خواهم آمد، با ستاره هایی از خون و آتش، بر پیشانی و چشم و سینه،

– با سینه ای گلگون و گلوله ای در اندرون قلب توحید آذریون،

– همچون مغزی پراکنده و با گلوله ای در شقیقه جلیل عابدی،

– همچون چشمانی داغدیده با ساچمه هایی در مردمکهای وحید داور پناه،

– همچون گل سرخی شناور درحوض و با پیکر از آب گرفته شده بهزاد صبوحی نژاد،

– همچون سینه مزین به گلوله های سرخین همت اسمزاده،
– همچون پیکره خفته در خون حسین فتحی پور،
-همچون فریادهای عسکر قاسمی، با سینه ای ستبر که سپر آذربایجان مظلوم شده است،

آنروز از آزربایجان، از آنا وطن بپرسید که آیا مرا به فرزندی قبول می کند؟!

وطن منه اوغول دئسه نه غمیم!

فرزاد صمدلی
7 خرداد 1385- تهران

Comments: 0

رفتن به نوارابزار