زبان فارسی، قبل از انقلاب ۱۳۵۷، زبان رسمی ایران نبود/ دکتر فرزاد صمدلی

ایا می دانستید که در قانون اساسی مشروطه (قاجاریه/ پهلوی)، زبان « فارسی»، هرگز زبان «رسمی» ایران «نبود»؟!
برخلاف باور عمومی و تبلیغات نادرست موجود، در هیچ یک از اصول قانون اساسی دوران مشروطه، مصوب سال 1324 هجري قمري (مطابق با سال 1285 هجري شمسي و 1906 ميلادي) و متمم هاي قانون اساسي مورخ 14 جمادي الاخره سال 1324 ه. ق.، «زبان فارسی» به عنون «زبان رسمی» ایران بیان نشده است.
حتی به رغم برخی از تغییرات که در قانون اساسی مشروطه در زمان رضاشاه و محمدرضا شاه روی داد، هیچ زبان رسمی ای برای ایران در نظر گرفته نشد.
در این قانون اساسی تنها از مذهب رسمی و پرچم رسمی ایران سخن گفته شده است.

می دانید چرا؟
زیرا هم در سال 1285 شمسی در زمان نگارش قانون اساسی مشروطه و هم در مقاطعی که بعد از کودتای سوم اسفند 1299 شمسی، قانون اساسی مشروطه مورد بازنگری قرار گرفت، هیچ کس جرات نکرد برای کشوری که اکثریت مطلق جمعیت آنرا غیر فارس زبانان و اکثریت نسبی جمعیت آنرا ترکها تشکیل می دادند (و می دهند) از زبان فارسی به عنوان زبان رسمی سخن بگوید!

در واقع در ایران‌؛
– زبان ترکی، به دلیل اکثریت جمعیت ترک تبار و حاکمیت دیرین، طویل و موثر امپراطوریهای ترک، 
– زبان فارسی، به دلیل سابقه ادبی و درباری،
– و زبان عربی، به دلیل اینکه لسان قران است،
همواره به عنوان زبانهای ملی، ادبی و اسلامی کاربرد عمومی داشتند و بسیاری از دیگر اقوام نیز قادر به تکلم دست کم یکی از این سه زبان بودند.
به این ترتیب برای اولین بار و در سال 1979، در دوران جمهوری اسلامی ایران اصل رسمیت زبان فارسی بدون توجه به واقعیتهای ملی و تاریخی ایران، تعیین و تصویب شد و همانند اصل ولایت فقیه بر گرده مردم ایران تحمیل گردید.
فرزاد صمدلی
22 ماه می سال 2019 برابر با اول خرداد سال 1398

Comments: 0

رفتن به نوار ابزار