Monday , 21 May, 2018
آخرین اخبار

دیرینگی نماد ماه و ستاره/ برترین سمبول ملت ترک

به گزارش خبرگزاری میکروفون نیوز(محا)، نماد ماه و ستاره در میان ملت ترک مسبوق به قدمت تاریخی است.

در این رابطه سکه ها و سنگ نوشته های متعددی از دوران باستان و از تاریخ ترکان به جا مانده است. بطوریکه هم اکنون کارشناسان و صاحبان نظر بیشتر بر این نظر تاکید دارند که این نمادها با ترکان وارد فرهنگ اسلامی شده است.

اخیرا وبسایت جام جم آنلاین با انتشار یادداشتی جنجالی به ارائه نظر در این رابطه پرداخته بود که در آن قدمت رواج این نمادها در میان ترک ها را به تاریخ اسلام محدود کرده بود.

در این رابطه یادداشتی از طرف فعالان ملی و مدنی آذربایجان انتشار یافته است که هم اینک در پیشروئی شما قرار دارد:

پیش تر وبسایت جام جم آنلاین با انتشار مقاله ای مدعی شده بود که نشان ماه و ستاره پس از اسلام وارد فرهنگ ترکان شده و تا قبل از آن خبری از این نماد در فرهنگ آنان نبوده است.، نویسنده همچنین با استناد به سکه های نیمه دوم دوره حکومت ساسانی نشان ماه و ستاره را متعلق به ساسانیان میخواند.

این نتیجه گیری های غرض آلود و جاهلانه اگر چه در گذر زمان موجب بی اعتبار شدن آنان خواهد شد معهذا لازم است ضمن پاسخ به نویسنده این مقاله واقعیات انکارناپذیر تاریخی را برای روشن تر شدن ذهن خوانندگان بازگونماییم.

اولین نشانه های حضور ماه و ستاره در سکه های ساسانی مربوط به دوران خسرو یکم معروف به خسرو انوشیروان ، فرزند قباد یکم است. این در حالی است که قبل از آن هون های سفید و گؤگ ترک ها از این نشان بر روی سکه های خود استفاده میکردند ، علت ظاهر شدن یکباره نماد ماه و ستاره در سکه های خسرو انوشیروان که پیش از آن سابقه ای نداشت را میتوان در ازدواج انوشیروان با دختر ایستمی ( پادشاه گؤگ ترک ها ) یافت. به نوشتهٔ مسعودی نام این دختر که مادر هرمز چهارم می‌شد، فاقم و به ثبت ابن بلخی قاقم و به نوشتهٔ یک اثر متأخر تاکوم بوده است. [۱] [۲]

همچنین بازرگانان سغدی که تحت تسلط گؤگ ترک ها بودند با واسطه گری ایران ابریشم های خود را به بیزانس می رساندند . در نتیجه ، مناسبات تجاری جاده ابریشم میان گؤگ ترکها و ساسانیان می تواند دلیل دیگری بر رواج این نماد در سکه های نیمه دوم حکومتی دوره ساسانی باشد. [۳]

در ادامه تعدادی ازسکه های امپراتوری گؤگ ترک و هون های سفید را با نشان ماه و ستاره مشاهده خواهید نمود ، که مهر بطلانی بر ادعای ” استفاده ترکان از این نماد صرفا در تاریخ پس از اسلام ” است.

پی نوشت ها:

[۱] – رئیس‌نیا، رحیم، «آذربایجان در سیر تاریخ ایران از آغاز تا اسلام»، ص ۵۳۷.

[۲]- رضا ، عنایت الله. ایران و ترکان در روزگار ساسانیان . صفحه ۹۱ تا ۹۲٫

[۳] – Menander Protector, The History of Menander The Guardsman, Translated by R. C. Blockley, Francis Cairns, 2006, Book XVIII-XXII